zenniElektrostymulacja Metodą Zenni stanowi dziś jedną z czołowych metod terapii w medycynie fizykalnej. Początki elektrolecznictwa sięgają XVIII wieku, a jego rozkwit zawdzięczamy francuskiemu lekarzowi P. Bernard, który 60 lat temu zastosował i opisał prądy impulsowe tzw. prądy diadynamiczne. Zmieniając ich natężenie, można osiągnąć różne efekty terapeutyczne. Doktor Viktor Żenni, analizując wyniki badań neurofizjologicznych, opracował nowatorską metodę elektrostymulacji, łączącą wykorzystanie prądów diadynamicznych z prądem galwanicznym do stymulacji narządów wewnętrznych: tarczycy, wątroby, trzustki, nerek, gonad oraz centralnego układu nerwowego, mózgu, naczyń krwionośnych kończyn dolnych i górnych i innych. Zastosowanie precyzyjnie dobranych przez Viktora Żenni kombinacji prądów i ich natężenia sprawiło, że Metoda Zenni okazała się bardzo skuteczna w likwidowaniu różnego typu zaburzeń, przyczyn wielu chorób i ich objawów.

 

 Na podstawie opisu pacjentów i subiektywnych odczuć można powiedzieć, że terapia metodą Zenni daje pozytywną reakcję już po pierwszej stymulacji.
Z każdą kolejną terapią efekty są bardziej widoczne i odczuwane przez pacjentów. Zwrócić należy uwagę na fakt, iż po 4 stymulacji u młodego pacjenta nastąpiło zmniejszenie wady wzroku o 1 dioptrię, u innej osoby również po 4 stymulacji zniknął guzek w nerce i po 6 stymulacji w wątrobie. Pacjent cierpiący na bóle w kolanie po każdej stymulacji odczuwał mniejszy ból kończyn.
Inna osoba zauważyła po pierwszej stymulacji kolana, że ustąpiło zasinienie pod kolanem, nastąpiło lepsze samopoczucie i poprawa chodzenia.
U jednej z wielu pacjentek z nadczynnością tarczycy po 4 stymulacjach wyrównał się poziom hormonów fT3 i fT4 do wartości prawidłowych, ustąpiło drżenie rąk, poprawił się charakter pisma, ustała palpitacja serca.

PRĄDY DIADYNAMICZNE

Prądy diadynamiczne - przebiegi diadynamiczne to wyprostowane prądy zmienne. Po raz pierwszy opisał je francuski dentysta Bernard. Prąd zmienny jest modulowany (prostowany) w taki sposób, aby przepływał tylko w jednym kierunku.

Składowe prądu diadynamicznego:

DF – prąd ten jest stosowany we wstępnym okresie niektórych zabiegów, przed zastosowaniem innych prądów diadynamicznych. Bezpośrednio po włączeniu pokonuje opór skóry, zwiększając natężenie w obwodzie zabiegowym; daje szybko działanie znieczulające, podnosząc wartość pobudliwości i progu bólu,

MF – wykorzystywany jest do pobudzenia tkanek oraz w leczeniu zespołów bólowych po uprzednim zastosowaniu prądu DF. Wywołuje skurcz mięśni szkieletowych, nawet przy niewielkiej wartości natężenia. Odczyn przyzwyczajenia jest opóźniony, przez co efekt znieczulający jest trwalszy,

CP – prąd ten znajduje szczególne zastosowanie w leczeniu zespołów bólowych, przy natężeniu przekraczającym próbę pobudliwości mięśni wywołuje on rytmiczne skurcze w miejscu zabiegu. Działa typowo przekrwiennie,

LP – powoduje dość długo utrzymujący się efekt przeciwbólowy i z tego względu znajduje zastosowanie w leczeniu zespołów bólowych. Ma działanie dynamogenne,a skurcze nie wywołują bólu.

RS – służy do elektrostymulacji mięśni szkieletowych (porażonych mięśni z zachowaniem przewodnictwa nerwowego). Może być stosowany do celów diagnostycznych, a mianowicie oceny pobudliwości mięśni. Ma działanie dynamogenne, wywołuje silne skurcze mięśniowe,

MM – ma działanie tonizujące, służy do stymulacji mięśni w niedowładach wiotkich, w przypadkach zaników mięśniowych; wskutek bezczynności działa tonizująco, wywołuje bezbolesne skurcze mięśni bez objawów tężcowych.

G – przepływ prądu galwanicznego zmienia przepuszczalność błon granicznych w obrębie różnych tkanek, wzrasta poziom przemiany materii, zwiększają się procesy osmozy i dyfuzji w tkankach. Dzięki temu dochodzi do poprawy funkcji życiowych narządów organizmu.